دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ » ؛ « 1 » بنابراين همه‌گونه عبادت تنها براى خداست ، و هيچ بخشى از آن را نمىتوان به‌سوى ديگران - هركس كه باشد - جهت‌دهى كرد . ما معتقديم كه خداوند خالق بندگان و افعال آنهاست و هيچ موجودى جز او - اعمّ از زنده يا مرده - تأثيرگذار نمىباشد ، و هيچ‌كس با خداوند در انجام يا ترك كار يا روزىرسانى و زنده كردن و ميراندن شريك نمىباشد و هيچ احدى قدرت بر انجام يا ترك كارى را مستقلًا يا با مشاركت خداوند يا در مراتب كمتر از اين ندارد . بنابراين ، يگانه‌تصرف‌كنندهء در هستى ، خداوند تعالى است و هيچ‌كس مالك چيزى نيست مگر هنگامى كه خداوند به او تمليك كند و اجازهء تصرف دهد ؛ هيچ انسانى براى خودش - چه رسد به ديگران - مالك نفع و ضرر و مرگ و زندگى و حشر و نشر نيست مگر مواردى كه خدا بخواهد و با اذن او . بنابراين ، نفع و ضرر محدود به اين مرزها و مقيد به اين شرايط است و نسبت دادن اين امور به خلق از باب اسباب بودن آنها و كسب اين امور است نه از باب خلق و ايجاد كردن يا تأثيرگذارى يا علت بودن آنها است . بنابراين چنين نسبت‌هايى مجازى است نه حقيقى ؛

--> ( 1 ) . نمل : 62 ؛ چه كسى دعاى مضطر را اجابت و بدى را از او برطرف‌مىكند .